Elma wrote @ Oktober 19, 2009 at 12:37 nm

Ek het ook al soveel kere te veel om op te noem so gevoel. Alleen, verwerp, goed genoeg vir niks. Dit is dan wanneer die seer in jou so groot word dat dit alle denke oorheers en dan kom die besluit om net te loop, te loop tot waar dit nie meer seermaak nie en dan soos in Ingrid se geval was dit te laat, is dit te laat en dan kom die vergetelheid daardie absolute vrede wat soos ‘n warm kombers oor jou vou……………………..