Nig Peggy van Parys wou maar altyd model word, of skoonheids pop.  G’n mens sal ooit weet hoekom sy toe gaan sekretarieel gaan leer het, maar deur die getik en shorthand het sy dit tog reggekry om ‘skoonheid’ook te wees. Skoonheid en sekretaresse gaan tog hand aan hand (so het Peggy geglo).

In hoofstraat stap Peggy af, oppad na haar tik-kantoor waar sy briewe, sinne en simple woorde moet tik.  As sy by die koffie-winkel se venster verby stap, loer sy slapoog na haar weerkatsing in die venster. “mooi”het sy altyd vir haarself gese.

So gaan dit aan dag vir dag.  Stap, loer, mooi en dan tik.

Sy het dan lunch tyd by die koffie winkel ingegaan, op ‘n sofa gaan sit en lees.  Dan het sy met honger oe na die lekkernye gekyk en dit begeer, maar sy het geweet dat dit haar gaan vet maak. Sy was bang vir vet word. Baie bang. Dus het sy die lekker in die lewe gemis.

Die griek in die kafie (koffie winkel) het altyd haal laat verniet koffie drink. G’n mens weet hoekom hy dit gedoen het, maar Peggy was tevrede.

Toe dit somer begin, en Peggy kan korter rokkies dra, selfs baie korter rokkies, het sy die dag voor die koffie winkel verby gestap om te gaan tik, en sy het geloer en toe sy wou se ‘mooi’skrik sy haar tikvingers stomp, want haar een been het verkleur.

Sy Gaan staan voor die weerkaatsing, kyk weer en sien blou, groet, rooi, geel strepe al spiraal om haar been, tot bietjie bo waar die soet van Peggy le.

Skeefkop bekyk sy haar been,  huilend van skok en stokstyf van vrees.

“YOU WERE ALWAYS MY LITTLE SUGARSTICK, PEGGY” se die Griek en dis toe dat Peggy glimlag.

Daardie aand, toe Peggy van die werk af terug stap, roep die griek haar in, en sommer daar in die kefie suig hy aan ‘n sugar stick, so lank en mooi soos Peggy sy been.